Ο χρησμός

«Ο Χρησμός» Ε.Νασιώκας Εκδόσεις Ανέμη 2013 σελ.330

«Όλη η ευθύνη στο λαό» .

«Όταν όλα θα φαίνονται αδύνατα, εσύ να πιστεύεις στο θαύμα».

(Δυό Χρησμοί ,του Τειρεσία και της Πυθία από το Μαντείο των Δελφών).

Η ζωή μοιάζει με παραμύθι .Μια που αρχίζεις να το μιλείς δεν ξέρεις αν θα έχει δράκους. Μα και δράκος να βγει στη μέση της ιστορίας ,πρέπει να αποσώσεις το διάβασμα μέχρι την τελευταία του σελίδα, να περπατήσεις όλο το βιβλίο. Όμως το δικό μας παραμύθι , του  δίκαιου πρίγκιπα, δουλευόταν πολλά χρόνια στο παλάτι. Το παραμύθι αυτό έπρεπε να το «φάει» ο λαός. Το παραμύθι αυτό πάντα κατέληγε : «Κι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα… ».Για το δράκο ,που θα κατασπάραζε στο διάβα πολλούς απλούς και αθώους υποτελείς , δεν έκανε κουβέντα, διότι κάποιοι είχαν τροποποιήσει το παραδοσιακό παραμύθι σε τέτοιο βαθμό , έτσι ώστε να εξαφανιστεί από αυτό ,ο δράκος και τα θηρία… Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας…..

Μια φορά και έναν καιρό  σε μια μακρινή λιλιπούτεια πολιτεία στα πέρατα του πουθενά, ζούσε ένας ευτυχισμένος και ονειροπόλος  λαός ,που είχε μεγάλη ιστορία, αλλά….

Ένα παραμύθι, είναι το βιβλίο του γιατρού και πρώην υφυπουργού Έκτορα Νασιώκα, με πρωταγωνιστές: τον Ιβάν και τον Τζο (αρχιφίλαρχοι, σταυραδελφοί  και πορφυρογέννητοι, οι πρωταίτιοι της κατάρρευσης της λιλιπούτειας πολιτείας  ) , τον Δία , τους Δώδεκα θεούς , τον τυφλό μάντη Τειρεσία , την Δημοκρατία και την Παιδεία, τον Περικλή και την Εκκλησία του Δήμου, την μυθολογία και την πραγματικότητα, τις αρχές και τις αξίες, ένα περιούσιο λαό, ένα χρυσόβουλο πάπυρο και εννιά ασφαλισμένους φακέλους , ένα μεγάλο μυστικό , μια θεϊκή εντολή, ένα προφητικό όνειρο, ένα καράβι που τραβούσε ντουγρού για τα βράχια, τον Γολγοθά ενός λαού, την προδοσία ενός λαού, τη θυσία της Ιφιγένειας-λαός , την κατάρρευση μιας πολιτείας, μια λιλιπούτεια πολιτεία που φυλάκιζε και σκότωνε αγγελιοφόρους και μάντεις κακών, ένα μνημόνιο που γράφτηκε στο γόνατο του Ζαν, ανίκανοι και ανεύθυνοι ηγέτες , φίλαρχοι και φύλαρχοι, μια βασιλομήτωρ και τα άπληστα παιδιά της, μια  φαμίλια και μια δυναστεία, τον τζόκεϊ Τζο, τους κερδοσκόπους μιας πολιτείας, τον μακιαβελισμό και τον λαϊκισμό, την αλαζονεία και τον αυταρχισμό, το νόμο της σιωπήςκαι το νόμο της μαφίας  , την προσωποπαγή εξουσία του χαλίφη, τον άνθρωπο που ήθελε να γίνει Βασιλιάς, το σιωπητήριο της κοινοβουλευτικής ομάδας, το «αποφασίζουμε και διατάσουμε» του πορφυρογέννητου δημοκράτη ηγέτη, τη φίμωση μιας φατρίας που είχε παράδοση δημοκρατικότητας και αγώνων αιώνων, τις κομματικές φατρίες, το ψέμα και το φανατισμό, τις κρυμμένες αλήθειες και τα ψεύτικά διλήμματα, τη δουλική συμπεριφορά βουλευτών , τους κηπουρούς και τους αυλικούς του φίλαρχου, τους αιώνιους χειροκροτητές, τις οβιδιακές μεταμορφώσεις των χαλίφηδων , το θίασο των παλιάτσων, κάποια πράγματα που δεν έγιναν τυχαία και που υπηρετούσαν κάποιο σχέδιο διάλυσης μιας πολιτείας, το μύθο του νεοπλουτισμού και της ευδαιμονίας , τον ευτελισμό θεσμών και προσώπων, την υπερεξουσία και παντοδυναμία των Μ.Μ.Ε., την μέθοδο open gov.( ο ευτελισμός του ευτελισμού κάθε αρχής) , τις στρατιές των αφισοκολλητών σημαιοφόρων, τη λαϊκίστικη νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας και του ωχαδελφισμού, το «φαίνεσθαι » και το «είναι », την απαισιοδοξία και την ελπίδα,  τον ξεροκέφαλο γιό του αγωγιάτη, τον ορθολογιστή αντάρτη, το ακέφαλο τάγμα, όλα αυτά  αποτελούν  μια πολιτική σάτιρα για όσα συνέβησαν και  συμβαίνουν στη λιλιπούτεια πολιτεία, μέσα σε μια μνημονιακή ξηρασία. «Ο Χρησμός » είναι ένα βιβλίο για μια μυθική πολιτεία που την έχουν εγκαταλείψει οι θεοί και οι άνθρωποι. Που ο Χριστός σταμάτησε …σε αυτή την μικρή πολιτεία και όχι στο Έμπολι της Ιταλίας.  Που της έχουν γυρίσει την πλάτη εχθροί και φίλοι. Που περιφέρεται ζητιανεύοντας στις αγορές του κόσμου. Που την περιφρονούν όλοι. Που έχει υποστείλει τη σημαία της .Που ότι έκτισαν γενιές και γενιές , το γκρέμισε αυτή η ηθικά παρηκμασμένη τωρινή γενιά. Που όσο τα δυόμιση χιλιάδες χρόνια έτρεχαν μπροστά στο διάβα της ιστορικής διαδρομής της λιλιπούτειας πολιτείας, τα ηθικά στοιχεία του χαρακτήρα των πολιτών της έτρεχαν προς τα πίσω…. Ένα βιβλίο που πραγματεύεται την δημιουργία , την πορεία , την κατάρρευση, την κάθαρση  , τον εξαγνισμό και την προσπάθεια αναγέννησης και ανάτασης μιας φανταστικής λιλιπούτειας πολιτείας .Μιλάει για την κρίση αξιών και την απουσία προτύπων και κανόνων. Ο Ιβαν και ο Τζο οδηγούν το καράβι της λιλιπούτειας χώρας στην ξέρα και  στις Συμπληγάδες. Κάτι Ιβαν-Τζο- Ζαν -Αντουανάδες και τα λιμοκονταράκια της κουστωδίας τους,ο Ομηρικός Οδυσσέας δεν θα τους έπαιρνε ούτε μούτσους…. Κι οι πολίτες της λιλιπούτειας πολιτείας αντί για τον μπαλαούρο, τους έχουνε καραβοκύρηδες!!! Αυτοί που επικαλούνται συνέχεια τη βοήθεια του …Θεού. Ποιόν Θεό όμως; Γιατί αυτοί Θεό έχουν την εξουσία και το χρήμα… Οι Θεοί της χώρας χαμογελούν… Δεν ξέρουν οι ξεδιάντροποι ,ότι οι θεοί και ο Θεός είναι όπως ο ορίζοντας : απομακρύνονται, όταν προσπαθούμε να τους πλησιάσουμε… Αυτός ο λαός της λιλιπούτειας πολιτείας πάντα θα έβρισκε διέξοδο σε κάθε αδιέξοδο, ακόμη και όταν για να συμβεί αυτό, απαιτούνταν να γίνει κάποιο θαύμα. Κάποιο θεϊκό χέρι να παρέμβει έστω και την ύστατη στιγμή για να δείξει το σωστό δρόμο. Ένα όνειρο , ένα όραμα τέλος πάντων. Αυτός θα ήταν ο λόγος του θεού. Ήταν η προειδοποίηση του θεού. Και του μάντη Τειρεσία. Η αγάπη και η πρόνοια της υπέρτατης δύναμης για τον περιούσιο λαό της. Ο περιούσιος λαός που υπέπεσε σε ύβρη κατά των θεών και των ανθρώπων , που παρήκμασε ηθικά και υλικά , που πτώχευσε και τώρα κινδυνεύει με πλήρη κατάρρευση και αφανισμό. Ο λαός αυτός μπορούσε να σωθεί μόνο με θεϊκή παρέμβαση…

Στον Θεσσαλικό χώρο ευδοκιμούσε σαν φυτό η μαγεία στην αρχαιότητα. Και η νεκυαγωγή, να μεταφέρεις τους πεθαμένους στο παρόν, ήταν μια γνωστή μαγεία στη Θεσσαλία.  Αν κάποιος διέθετε σπάνια όραση , έβλεπε τις μορφές μιας άλλης πραγματικότητας, του παρουσιαζότανε οι νεκροί , δεν ερχόταν εκείνοι , αυτός τους έβλεπε. Έτσι και ο Καρδιτσιώτης Έκτορας Νασιώκας ,σαν σύγχρονος μάγος, στο νέο του βιβλίο , «βλέπει » και «ανασταίνει » τους Δώδεκα θεούς , τον Δία και τον Τειρεσία , τους παρουσιάζει να μην ξέρουν τι να κάνουν με τον περιούσιο λαό τους. Λένε ότι οι νεκροί δεν μιλούν .Γιατί όμως δεν μιλούν ; Στον Άδη οι νεκροί μιλούσαν , αφού έπιναν αίμα… Μερικές φορές η ζωή μας στομώνει, η απελπισία μας κυκλώνει και τότε κάποια άγνωστη , σκοτεινή δύναμη (θεός ; ) μας ωθεί στο δρόμο της σωτηρίας. Γιατί υπάρχει ο δρόμος της σωτηρίας, αλλά εμποδιζόμαστε από κάποιους να φτάσουμε στο σωστό τέρμα  …Και πώς μπορεί ο άνθρωπος να κατανοήσει τις βουλές του θεού; Πώς το ανεξερεύνητον ; Ελπίζοντας , θα απαντούσε ο σοφός της Εφέσου (ο Ηράκλειτος) . Αν δεν ελπίσεις , δεν θα βρεις το ανέλπιστον , όντας ανεξερεύνητο και απροσπέλαστο. Ο λαός της λιλιπούτειας πολιτείας ζει για το σήμερα . Το μέλλον δεν απασχολεί ούτε τους πολιτικούς. Οι πολίτες δεν προγραμματίζουν το μέλλον τους. Κάποιοι επέλεξαν να φράξουν το δρόμο προς το μέλλον, προτιμώντας το μεγάλο σχέδιο για το μέλλον : το αδιέξοδο. Για τα μικρά ή τα μεγάλα οι πολίτες  δείχνουν προσκόλληση στο παρελθόν , αδυνατώντας να ορίσουν με τα δικά τους μέσα το μέλλον. Η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών  δεν έχει παιδεία στη συνεργασία , την συντροφικότητα και την αλληλεγγύη. Οι πολίτες συλλογίζονται και δεν σκέπτονται , μιλούν πολύ και δεν έχουν συντεταγμένη γλώσσα, ρωτούν και απαντούν , αλλά χωρίς καμιά συνέχεια, βαδίζουν σε ένα δρόμο , αλλά δεν πορεύονται .Η μικρή πολιτεία και οι πολίτες της δεν έχουν σκέψη .Μήπως δεν τη χρειάζονται ; Η νεότερη πολιτεία τους είναι ένα ιστορικό λάθος… Από εκεί προέρχονται τα δεινά της. Θα περάσουν στην πλευρά της σχολής της σκέψης , θα αποκτήσουν  μήπως και μια μνήμη ; Όλοι περιμένουν έναν θεό , ο οποίος μαγικά θα έδινε λύση στο τωρινό δράμα της πολιτείας. Όλοι περιμένουν τον περίφημο «από μηχανής θεό»… Και έτσι επεμβαίνει ο Δίας και μέσω του Τειρεσία προβλέπει τα μελλούμενα και δίνει ένα χρησμό…. Τον λαό της λιλιπούτειας χώρας, λέει ο Ε.Νασσιώκας, θα πρέπει να ανησυχεί που είναι  άδειες και περίκλειστες οι πλατείες με τα κάγκελα παντού και με τις παιδικές κούνιες ακούνητες για χρόνια .Οι πολίτες πρέπει να ξέρουν την ανεξέλεγκτη δύναμη των από κάτω. Να αποκτήσουν πίστη στη δύναμη που έχουν μέσα τους. Πρέπει να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Η ζωή τους μπορεί να είναι και αλλιώς. Οι κρατούντες φυλακίζουν το μέλλον. Οι ισχυροί και οι πολιτικοί θωρακίζονται, γιατί τους φοβούνται. Ο,τι είχανε τους το έχουν πάρει, τώρα η μάχη δίνεται για το νερό , το ψωμί , το αλάτι, τον αέρα, ότι καταφέρουνε να σώσουνε πριν το ιδιωτικοποιήσουν. Το μέλλον φτιάχνεται εδώ, σήμερα. Πρέπει να το αναζητήσουν οι πολίτες σε νέες μορφές συνεννόησης και συνεργασίας ,που εμποδίζουν τη συσσώρευση δύναμης ή πλούτου στα χέρια λίγων. Το μέλλον είναι σήμερα. Η κοινωνία πρέπει να μετακινηθεί από τον άκρατο ατομικισμό στη συλλογική δράση. Η κρίση ενός συστήματος που έχει κινητήρια δύναμη του την καταστροφή της ζωής και της φύσης γεννά φρίκη , απογοήτευση και υποταγή. Γεννά όμως και εξεγέρσεις , γεννά και μικρές και μεγάλες στιγμές ανυπακοής. Οι οριζόντιες διαβουλεύσεις , οι ανοιχτές συνελεύσεις στις γειτονιές , τα πειράματα αυτοοργάνωσης και οι αναβιώσεις της Αγοράς του Δήμου γεννάνε την σύγχρονη Δημοκρατία . Το παν είναι να μένει κανείς σταθερός στις αρχές του. Κι όταν το μυαλό των ανθρώπων αλλάξει λογική αντί να αυτοκτονούν, που δεν έχουν να πληρώσουν φόρο στον Αρχιφίλαρχο , θα μπορέσουν επιτέλους να κοιτάξουν γύρω τους και να δουν πως όλα τα σημαντικά πράγματα είναι δωρεάν. Οι ουρανός είναι δωρεάν , ο αέρας , το νερό το τραγούδι είναι δωρεάν. Η επικοινωνία με τον Θεό και η επικοινωνία με τον φίλο , ο έρωτας , η συγκίνηση , η ομορφιά,  η ποίηση, η γνώση ,  το θαύμα του να ζεις είναι δωρεάν. Και θα καταλάβουν πως έξω από τον Αρχιφίλαρχο υπάρχει και η ζωή. Και  θα αποδώσει στον Αρχιφίλαρχο το φόρο του και στη ζωή την αξία της…

Ο Έκτορας Νασιώκας έζησε από μέσα τη λογική , τη νοοτροπία και τις μεγάλες αδυναμίες του πολιτικού συστήματος της λιλιπούτειας πολιτείας, ίσως την πιο κρίσιμη περίοδο. Και μας αποκαλύπτει ότι από το 2107 ήταν σε όλους γνωστό ,πως η πολιτεία βάδιζε με βεβαιότητα στην κατάρρευση και την πτώχευση ,αν συνέχιζε στον ίδιο δρόμο .Εκτός αν η πολιτεία αντιδρούσε , άλλαζε δρόμο και λογική , είχε όραμα , έκανε αυτοκριτική και αυτοκάθαρση , απαρνιόταν τον λαϊκισμό και ελάμβανε τα απαραίτητα και σωστά μέτρα. Για να συμβεί όμως αυτό απαιτούνταν μέγιστη δυνατή εθνική αυτογνωσία ,ταπείνωση , αποφασιστικότητα στην κορυφή και στη βάση , σφυρηλάτηση της θέλησης των πολιτών ,για να αγωνιστούν για το βέλτιστο και επίμονη πανεθνική προσπάθεια, κάτι που βεβαίως δεν έγινε ποτέ.

Κλαίνε τα άλογα του Αχιλλέως , όταν βλέπουν τον αναβάτη τους τον Πάτροκλο νεκρό, σκοτωμένο από τον Έκτορα (όχι… τον Νασιώκα).Όσο κι αν τα χτυπούσε ο ηνίοχος Αυτοδέμων να κινηθούν , δεν πήγαιναν τα άλογα ούτε στα πλοία ,ούτε στον πόλεμο, αλλά παρέμεναν ακίνητα. Δάκρυα θερμά κυλούσαν από τα βλέφαρα με καημό για τον χαμό του Πατρόκλου. Ο Ζεύς βλέποντάς τα να κλαίνε , κούνησε το κεφάλι του θλιμμένος για την τύχη των αθάνατων αλόγων που υπέφεραν για τους θνητούς .Γιατί από όλα τα πλάσματα στον κόσμο, θλιβερότερο είναι ο άνθρωπος ή όπως λέει ο καβαφικός στίχος «στην άθλια ανθρωπότητα πούναι το παίγνιον της μοίρας». Πόσες φορές και αυτός ο καϋμένος ο Δίας θα επεμβαίνει στα ανθρώπινα; Ο Έκτορας Νασιώκας βάζει πάλι τον Ολύμπιο Δία , να βοηθήσει τους ανθρώπους μιας λιλιπούτειας πολιτείας , τον περιούσιο λαό του ( αν και ο λαός του ο αγαπητός ,τον είχε αντικαταστήσει …με άλλο Θεό).

Ο Απόλλων στους Δελφούς ούτε κρύβει , ούτε φανερώνει , αλλά μόνο σημαίνει , έλεγε ο αινιγματικός Ηράκλειτος. Φανερώνει την αλήθεια μέσα από αμφίσημα μηνύματα. Τα λόγια των σημερινών πολιτικών της λιλιπούτειας πολιτείας  διατηρούν την αμφισημία και το διφορούμενο του λόγου των αρχαίων σιβυλλικών χρησμών  . Δεν είναι φίλοι της αλήθειας,, διότι αν ήταν , από το 2107 θα έλεγαν  την αλήθεια στον  λαό και δεν θα συνέβαιναν αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη μικρή τους πολιτεία. Η αλήθεια, λένε ,είναι ότι θέλεις να πιστέψεις. Οι Μοντανιστές έβλεπαν την ουράνια Ιερουσαλήμ  να αιωρείται στον ουρανό επί σαράντα ημέρες….

Ο άλλοτε ανθηρός πολιτισμός των Ανασάζι , η καταδικασμένη αποικία των Βίκινγκς στη Γροιλανδία , οι εγκαταλειμμένοι ναοί και οι σκεπασμένες από τη ζούγκλα πόλεις των Μάγια, τα επιβλητικά αγάλματα της Νήσου του Πάσχα, ερείπια πολιτισμών που κάποτε ήταν ισχυροί. Γιατί ορισμένοι πολιτισμοί καταστράφηκαν και αφανίστηκαν ; Ποιοι παράγοντες αφανίσανε  κάποιες κοινωνίες , ενώ άλλες κοινωνίες (Ιαπωνία) βρήκαν λύσεις για τα ίδια προβλήματα και επιβίωσαν ; Ποιές οικονομικές , κοινωνικές και πολιτικές επιλογές έχουνε ώστε να μην οδηγηθούνε στο ίδιο τέλος; Εκείνο που θα μπορούσε να αποτρέψει τους επερχόμενους κινδύνους , μας λέει στο βιβλίο του «Κατάρρευση» ο Τζάρεντ Ντάιαμοντ ,είναι το θέμα της ηγεσίας στις συγκεκριμένες κοινωνίες και της ικανότητας ή ανικανότητας να απαντήσει στα προβλήματα. Η ανικανότητα και η παθητικότητα των αρχηγών του Νησιού του Πάσχα και των βασιλέων των Μάγια μπροστά στις μεγάλες απειλές για τις κοινωνίες τους παρουσιάζουν  ανησυχητικές αναλογίες με αυτό που συμβαίνει  στην μικρή φανταστική μας πολιτεία , με την κυρίως εκ μέρους των ηγετών μας , αδυναμία «όρασης» και αντιμετώπισης σημαντικότατων προβλημάτων. Αυτό που χαρακτηρίζει τους εκλεγμένους πολιτικούς της λιλιπούτειας πολιτείας ,λέει ο Έκτορας Νασιώκας , προτείνοντας στους πολίτες και τους πολιτικούς να διαβάσουν το αριστούργημα του Τζάρεντ Ντάιαμοντ ,είναι ο βραχυπρόθεσμος σχεδιασμός η « σκέψη των 90 ημερών». Οι σημερινοί ηγέτες   δεν είναι διορατικοί , και δεν έχουν το θάρρος και την τόλμη για θαρραλέες αποφάσεις σε μια στιγμή που τα προβλήματα γίνονται αισθητά, αλλά δεν έχουν αποκτήσει ακόμη διαστάσεις κρίσης. Οι δημόσιοι θεσμοί της λιλιπούτειας πολιτείας , καχεκτικοί και κομματικοποιημένοι καθώς είναι, εμπλέκονται στο βραχυχρόνιου ορίζοντα πολιτικό παιχνίδι της εξουσίας , με συνέπεια να είναι ανήμποροι να προστατεύσουν τα μακροχρόνια συλλογικά αγαθά. Οι πολιτικοί  ηγέτες προτιμούν να θέτουν το κομματικο-πελατειακό συμφέρον πάνω από το συλλογικό. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε , τα μυρίζουμε , τα αναπνέουμε. Όταν η κοινωνία χάσει την αίσθηση της σπουδαιότητας των συλλογικών αγαθών ως προϋπόθεση για τη βιώσιμη ικανοποίηση των ατομικών αναγκών , τότε οι κοινωνίες καταρρέουν… Το πολιτικό σύστημα της λιλιπούτειας πολιτείας ,υποδύθηκε το καταδαμάζον και παντοδύναμο είναι που ποτέ του δεν ήταν , με αποτέλεσμα να καταντήσει άσκεπτο και ανεξέταστο , γιατί επιμένοντας να είναι αυτό που δεν ήταν , η πολιτική εξάντλησε με το ψέμα της, τη σκέψη και τον λόγο που της αναλογούσε. Οι πολιτικοί έπρεπε να ντρέπονται, όμως είναι χονδόπετσοι . Είρωνες, οχλολοίδοροι (διαβάστε στο βιβλίο πώς  αποκαλούν υποτιμητικά  τους πολίτες της λιλιπούπολης),  απάνθρωποι, άπληστοι, αλαζόνες,  αριβίστες , φαύλοι, διεφθαρμένοι , μιαροί, φατριαστές,εξουσιολάγνοι , εξουσιοθήρες ,αδίστακτοι με παχυλούς μισθούς και συντάξεις, που τα «δικά τους παιδιά» έκαναν πάρτι, με το δημόσιο χρήμα να αναβλύζει αφρίζον σαν σαμπάνια, μεταλλαγμένα ανδράποδα  που λένε συνέχεια αληθινά ψέματα (το ψέμα ήταν το φράγμα για να περιορίσουν το εξαιρετικό), που απέκρυψαν συνειδητά από όλους τα στοιχεία και την πραγματική κατάσταση της πολιτείας και τη δυσμενή προοπτική της,  γελωτοποιοί της τρόικας που επιδίδονται σε βαθιές υποκλίσεις στους δανειστές –αφεντικά τους , ειδικοί στις λογιστικές αλχημείες που μετατρέπουν το έλλειμμα σε πλεόνασμα κατά το παράδειγμα του Ιησού στον γάμο της Κανά, αλαμπείς ηγεσίες που ζητούν από τους πολίτες συνέχεια να κάνουν υπομονή ,που πριμοδοτούν συμφέροντα ιδιωτών με τους οποίους διαπλέκονται  ,που τρομοκρατούν και φοβίζουν τον κόσμο με την απειλή της χρεοκοπίας , λαφυραγωγοί που «αμύνονται περί πάρτης», που εγκλημάτησαν εκ προμελέτης, που δεν πιστεύουν σε αξίες και δεν έχουν αξία , μόνο τιμή έχουν , εμπορική τιμή και μάλιστα πολύ χαμηλή στην οποία όλα μπορούν να τα πωλήσουν  και να τα αγοράσουν . Γέμισε η πολιτική της λιλιπούτειας πολιτείας με μηδενικά. Έχει δίκιο ο Στανισλάβ Γέρζι Λετς που λέει ότι : το άθροισμα των μηδενικών είναι ένας επικίνδυνος αριθμός …

Όλα τα πράγματα , έχουν συνέπειες, λέει ο συγγραφέας. Χωρίς καταστροφή και συντριβή , δεν υπάρχει βοήθεια και ανάσταση για κανέναν. Κάθαρση και καταδίκη. Η σύγχρονη μικρή πολιτεία είναι ένα ανοιχτό πρόβλημα, του οποίου τα παράθυρα και οι πόρτες είναι κλειστές… Ποιος  εμποδίζει να κυνηγήσουνε οι πολίτες το όραμά τους ; Ποιόν κηδεμόνα-μέντορα –δικτάτορα –αφέντη-φίλαρχο έχουνε ανάγκη για να αλλάξουνε πλεύση ; Γιατί προδώσανε τους εαυτούς τους ; Πρέπει να ξέρουν οι πολιτικοί ότι το πιο μεγάλο αμάρτημα στην οικουμένη χρεώνεται σε αυτούς που τρομάζουν τα παιδιά , τα στέλνουν στα ξένα και σπέρνουν φόβο στους ανθρώπους… . Θα δρέψουν οι πολιτικοί τις θύελλες μιας γενικευμένης κατακραυγής, όταν θα γίνει το ξύπνημα του Κύκλωπα. Από το Χάος γεννήθηκε η μέλαινα , η μαύρη Νύχτα , λέει ο Ησίοδος. Η ολέθρια Νύχτα γέννησε τις Μοίρες , τις Κήρες, το Όνειρο και την Νέμεση ….Οι δυο πορφυρογέννητοι βλέπουν τώρα τη Νέμεση που πλησιάζει άτεγκτη και αμείλικτη .Οι ερρινύες τους επισκέπτονται. Το μαρτύριό τους είναι ο Φόβος και ο Τρόμος. Η λιλιπούτεια πολιτεία θα δικάσει τους πρωταίτιους, αφού οι πολίτες της είχαν οι ίδιοι αυτοτιμωρηθεί… Η ύβρις επισύρει την τιμωρία των θεών! Οι ασεβείς πλήττονται , και αυτό είναι δικαιοσύνη. Στάχτη και ερείπια , αίμα και θρήνος , τιμωρία παραδειγματική : αυτό είναι το τέλος των ανθρώπων που θέλουν όχι την ομοίωση Θεώ αλλά την εξίσωση με αυτόν (Σαλμονεύς ο υβριστής του Διός). Αυτό είναι και το τέλος των λαών που δεν εναντιώνονται σε ανίκανους και παράφρονες αρχηγούς…

Το βιβλίο αυτό δεν χρειάζεται να διαβαστεί σαν μυθιστόρημα. Θέλει τις ανάσες του, τις παύσεις του, τις επαναλήψεις του. Καλός αναγνώστης δεν είναι αυτός που διαβάζει τις γραμμένες φράσεις , αλλά αυτός που διαβάζοντάς τες ξαναγράφει τις αόρατες και τις άγραφες… Δύο είναι τα πράγματα που συγκροτούν τη ζωή ενός ανθρώπου οι έγνοιες και τα όνειρα.  Χωρίς έγνοιες είσαι νεκρός. Χωρίς όνειρα επίσης. Οι πρόγονοί  μας δίδαξαν ότι το όνειρο βρίσκεται εδώ, στη μαγεία της φαντασίας τους , στα παραμυθένια κτίρια που έκτισαν , στην ποίηση και την τραγωδία που έγραψαν. Με την ποίησή τους και τη τραγωδία  τους ακόμα και οι αμμόλοφοι έκαναν πίσω…

Στο βιβλίο αυτό προσέξτε ότι υπάρχει η αρμονία των αντιθέτων , η χαρμολύπη και ο κλαυσίγελος ( αυτή είναι η ελληνική οπτική του).

Η φωτιά της φρυκτωρίας στην αρχαιότητα ανήγγειλε στις Μυκήνες ,την άλωση της Τροίας. Κάπως έτσι και εμείς σήμερα , σε πείσμα της μαυρίλας των καιρών, περιμένουμε το άγγελμα της νίκης από τις φωτιές στις φρυκτωρίες, που επέζησαν μέχρι σήμερα. Μια τέτοια μικρή φωτιά φρυκτωρίας είναι και το βιβλίο του ενεργού πολίτη Έκτορα Νασιώκα, για να καταλάβουν οι πολίτες της μικρής πολιτείας, ότι η λύση στην τραγωδία τους βρίσκεται μέσα στο νου και την ψυχή τους , είναι δηλαδή δική τους υπόθεση, για να πατάνε γερά στο χώμα της πατρίδας που κάποιοι καλοθελητές τους ζητούν να πουλήσουνε και κάποια ίχνη ξυπνούν και τους καλούν σαν αναμνήσεις ενός ζητούμενου μέλλοντος….

Το βιβλίο «Ο Χρησμός»  του Έκτορα Νασιώκα είναι όαση , στο χαμηλό επίπεδο στο οποίο έχει καθηλωθεί ο δημόσιος λόγος στις μέρες μας : «από τα τηλεπαράθυρα έως μέσα στο ναό της Δημοκρατίας» .Είναι  «ασκήσεις μνήμης » , για τον συγγραφέα , να παρακολουθεί την πολιτική επικαιρότητα την τελευταία δεκαετία στη λιλιπούτεια πολιτεία. Σκιαγραφεί πτυχές (προβληματικές , νοσηρές,  ή ιλαροτραγικές) της  πολιτικής σκηνής της λιλιπούτειας πολιτείας. Μας αποκαλύπτει μια πραγματικότητα που η πλειονότητα της κοινωνίας στην μικρή πολιτεία επιλέγει να μη βλέπει , να αγνοεί…. Ο Έκτορας Νασιώκας είναι ένας σύγχρονος Μαρίνος Αντύπας , ένας πραγματικός ρομαντικός , εξεγερμένος αγωνιστής των σοσιαλιστικών ιδεωδών. Ενώπιον των φυσικών καταστροφών ο άνθρωπος είναι ανήμπορος, αντίθετα ενώπιον των κοινωνικών και πολιτικών θεομηνιών , όπως αυτή που ζούνε  στην λιλιπούτεια πολιτεία , ο άνθρωπος έχει λόγο και ευθύνη …

Τα βιβλία οργανώνονται πάντα μόνα τους, γιατί δεν θέλουν να είναι μόνο η μνήμη του συγγραφέα, θέλουν να είναι η συλλογική μνήμη , και γράφονται σαν τον αμόλυντο αέρα, που οι άξιοι άνθρωποι υπερασπίζονται με όλη τους της θέρμη. Διαβάζοντας το βιβλίο του Ε.Νασιώκα θα συναντήσουμε πολλούς από αυτούς τους «βαρβάρους» για τους οποίους μιλάει το ποίημα του Καβάφη. Τα όνειρά τους ήταν τρομερά , και για αυτό τους εξόντωσαν ή τους σκόρπισαν στα πέρατα του κόσμου, που ήταν  προορισμένα για τους «βαρβάρους». Αλλά , ακόμα κι έτσι , τα όνειρά τους εξακολούθησαν να σπέρνουν αϋπνίες στους νομείς της εξουσίας ,που τους στοίχειωσε ο φόβος της επιστροφής των «βαρβάρων», κι έδωσαν αφ’ υψηλού τη διαταγή να τους κλείσουν το στόμα , και γράφτηκαν βιβλία από δύο και τρείς ρομαντικούς ,για την «ηλιθιότητα των βαρβάρων» να επινοήσουν εναλλακτικές λύσεις ενάντια στον απανθρωπισμό του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και να οργανώσουν τη ζωή τους, γιατί η ζωή είναι κάτι παραπάνω από ένα ουσιαστικό

Η παρουσίαση του βιβλίου αρχίζει με  χρησμούς , παραμύθια , μυθολογία και με Θεσσαλούς μάγους . Θα τελειώσει  πάλι με μυθολογία ,έναν χρησμό και μια μάντισσα : Ο Τεύκρος (οικιστής της Σαλαμίνας της  Κύπρου) διωγμένος από την πατρίδα και εξόριστος,  όταν επέστρεψε από την Τροία ,βρέθηκε στην Αίγυπτο ,όπου συνάντησε τη μάντισσα Θεονόη και την παρακάλεσε να γίνει πρόξενος , ώστε να πάρει χρησμό για τον τρόπο που θα κατευθύνει το πλοίο στην Κύπρο.

«Το ίδιο το ταξίδι θα σου δείξει τον τρόπο …», απάντησε εκείνη….

Διαβάστε αυτή τη συναρπαστική ιστορικοπολιτική αφήγηση του Έκτορα Νασιώκα, θα σας συγκλονίσει.

Ο Έκτορας Π.Νασιώκας κατάγεται από ένα μικρό χωριό της Αργιθέας των Αγράφων το Σπυρέλο, το σημερινό Πετροχώρι. Σπούδασε γιατρός και άσκησε για πολλά χρόνια την ειδικότητα της κλινικής ογκολογίας. Ασχολήθηκε πολύ νωρίς με τα κοινά , στο Δήμο της Λάρισας, στη Νομαρχία Ημαθίας , στη Βουλή των Ελλήνων, στο Υπουργείο Υγείας και το συνδικαλιστικό κίνημα από πολλές θέσεις. Έζησε όλη τη ζωή του ως ενεργός πολίτης. Υπηρέτησε ως βουλευτής από τον Απρίλιο του 2000 μέχρι τον Ιούνιο του 2011 , όταν παραιτήθηκε παραδίδοντας την βουλευτική του έδρα στο κόμμα με το οποίο εκλεγότανε… «Ο Χρησμός» είναι το δεύτερο λογοτεχνικό του βιβλίο μετά τον «Αγωγιάτη».

 

                    Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s