Η γυναίκα του τίγρη

b175937

 

 

«Η γυναίκα του τίγρη» Τ.Όμπρεχτ Εκδόσεις Πατάκη 2012 σελ.428

(Βραβείο Orange 2011)

 

Αυτή η ιστορία ,της Τέα Όμπρεχτ ,θυμίζει ιστορία αγάπης.

Όμως μερικές ιστορίες  είναι καλό να τις κρατάμε για τον εαυτό μας…

Για να καταλάβει  καλύτερα τον παππού της η Νατάλια , θα προσπαθήσει να τον βρει μέσα  από δυο ιστορίες : την ιστορία της γυναίκας του τίγρη και την ιστορία του απέθαντου άντρα. Οι ιστορίες αυτές κυλούν σαν μυστικά ποτάμια διατρέχοντας όλες τις άλλες ιστορίες της ζωής του .Μια ιστορία,η Νατάλια ,θα την μάθει , μετά το θάνατό του, που λέει πώς ο παππούς έγινε άντρας και η άλλη ,που της διηγήθηκε ο ίδιος , που λέει πώς έγινε ξανά παιδί….

 

Γιουγκοσλαβία ,1941.Ένας ακόμη γερμανικός βομβαρδισμός . Το Γιουγκοσλαβικό Σαρόμπορ θα ισοπεδωθεί εκ βάθρων . Ο ζωολογικός κήπος θα καταστραφεί και μια τίγρης τρελαμένη από τις  βόμβες θα βγει ζωντανή μέσα  από τα συντρίμμια και θα πάει να ζήσει σε μια  βουνοκορφή , πάνω από το χωριό Γκαλίνα .

Ένας τίγρης στο χωριό ενός αγοριού, του παππού της  Νατάλια .Μια αρκούδα , ένας λύκος, ναι. Αλλά ένας τίγρης ; Έτσι ήρθε ο φόβος….

Ο παππούς αργότερα , μετά το τέλος του πολέμου , πήγαινε την εγγονή του να δει τις τίγρεις του ζωολογικού κήπου.

Ο παππούς μιλούσε στην εγγονή του , την Νατάλια ,για τον Μόγλη, για τη λευκή φώκια, τον πάνθηρα, την αρκούδα, , για τους πιθήκους Μπαντάρ-Λονγκ ,για τον Σιρ-Χαν……

Η Νατάλια γιατρός πλέον , επισκέπτεται ένα ορφανοτροφείο ,ύστερα από τον νέο πόλεμο, των Αμερικανών ,που είχε ρημάξει τα Βαλκάνια.

Ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ για τους ανθρώπους της Γιουγκοσλαβίας. Ο πόλεμος είχε αλλάξει τα πάντα. Διαμέλισε την Γιουγκοσλαβία…

Αφού όμως υπάρχει πόλεμος, όλοι μπορεί να πεθάνουνε σε λίγο…

Η μάγισσα έλεγε: « πλύνε τα οστά, φέρε το πτώμα, άσε την καρδιά…»

Ο παππούς της ιστορίας αυτής δεν πέθανε όπως πεθαίνουν οι άνθρωποι , μέσα στο φόβο , αλλά ελπίζοντας όπως τα παιδιά .Ξέροντας ο παππούς ,ότι θα ξανασυναντούσε τον απέθαντο άντρα (τον Γκαβράν ΓκαΪλέ, που μπορούσε  να καταλάβει ότι κάποιος πρόκειται να πεθάνει), που του είχε δέσει παλιότερα τσιμεντόλιθους στα πόδια και τον είχε ρίξει στη λίμνη , βέβαιος ότι θα πλήρωνε το χρέος του. Ξέροντας επίσης ότι η εγγονή του η Νατάλια    θα ξεκινούσε να ψάχνει και θα έβρισκε αυτό που είχε αφήσει για αυτή , ότι είχε απομείνει από «Το βιβλίο της ζούγκλας» του Ρ.Κίπλινγκ….

Γκαλίνα , έγραψε ο παππούς πάνω και κάτω από ένα αδέξιο σκίτσο του τίγρη .Έτσι κατάλαβε η εγγονή του, που θα τον ξαναβρεί ,στο χωριό Γκαλίνα…. Στην πορεία της αυτή η  θα έχει μάθει αρκετά ,για να διηγηθεί  και αυτή την ιστορία των παιδικών χρόνων του παππού της.

Δεν θα εξηγήσει ,η Νατάλια , τι συνέβη ανάμεσα στον τίγρη και στην γυναίκα του τίγρη.

Ο τίγρης είδε το κωφάλαλο κορίτσι όπως τον είχε δει και εκείνη : χωρίς επίκριση , φόβο, ανοησία , και οι δυο τους με κάποιο τρόπο κατάλαβαν ο ένας τον άλλο χωρίς να χρειαστεί να ανταλλάξουν ούτε φθόγγο.

Δεν θα εξηγήσει , η Νατάλια ,την προσκόλληση του τίγρη στο κορίτσι .

Δεν ήταν παρά ένας ημιάγριος ,ο τίγρης  , ο οποίος νοσταλγούσε , χωρίς να είναι σε θέση να το αρθρώσει , τη συντροφική και προβλέψιμη ζωή του. Οι περιστάσεις είχαν κοιμίσει την κτηνώδη φύση του τίγρη και του ήταν πολύ πιο εύκολο να αποδέχεται το τάισμα στο στόμα από το κορίτσι.

Όμως αυτός δεν ήταν ο τίγρης του παππού της Νατάλια….

Το κωφάλαλο κορίτσι συνάντησε ένα τίγρη, που έκρυβε μέσα του έναν Σιρ-Χαν, που δεν ήταν καθόλου τίγρης-διάβολος.

Αυτό το κορίτσι , την γυναίκα του τίγρη , θύμιζε στους κατοίκους της Γκαλίνα ,τα δεινά των πρόσφατων πολέμων  , τους φόβους των πατεράδων τους , ιστορίες και φήμες φριχτές για γιούς ,που τους έκλεψε ο Σουλτάνος ….

Τίγρεις ήταν οι άνθρωποι γύρω της . Αιμοδιψείς ήταν οι άνθρωποι .Όχι το σαρκοβόρο ζώο. Τίγρεις ήταν οι κάτοικοι της Γκαλίνα ,που σκέφτονται συνέχεια με φόβο τον τίγρη , που είναι πάντα εκεί , στις προλήψεις τους , στις κινήσεις τους ,στις συνομιλίες τους ,που έχει γίνει αναπόσπαστο τμήμα της καθημερινής τους ζωής….

 

«….Το μόρα , το πνεύμα, μάζευε ψυχές σε ένα σταυροδρόμι εξήντα χιλιόμετρα από το σημείο, που πέθανε ο παππούς, εκεί στα σταυροδρόμια που σμίγουν τα μονοπάτια της ζωής…».

 

Ένα μυθιστόρημα για την αγάπη , την μοίρα , τον θάνατο , τον πόλεμο , τις ιστορίες και τους μύθους.

Ένα εξαιρετικό βιβλίο.

 

Η Τέα Όμπρεχτ γεννήθηκε το 1985 στην (τότε) Γιουγκοσλαβία και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στην Κύπρο και την Αίγυπτο , προτού η οικογένειά της εγκατασταθεί στις ΗΠΑ το 1997.

Το βιβλίο της «Η γυναίκα του τίγρη» απέσπασε το Βραβείο Orange 2011 και μεταφράστηκε σε 30 γλώσσες .Ζει στην Ίθακα της πολιτείας της Νέας Υόρκης.

Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s