Δαιμονολογία ή Λόγοι περί Δαιμόνων

 

b185155

 

 

 

«Δαιμονολογία ή Λόγοι περί δαιμόνων» Ε.Λαδιά Εκδόσεις Εστία 2012 σελ. 155

 

«Επικαλούμαι τον Δαίμονα, τον φοβερό μεγάλο ηγέτη,

τον μειλίχιο Δία, παγγενήτορα, των θνητών ζωοδότη,

τον μεγάλο Ζήνα , πολυπλάνητον, τιμωρό, παμβασιλέα,

τον πλουτοδότη, όταν στον οίκο μπαίνει πλουσιοπάροχος,

ή αυτόν που καταστρέφει τον βίο των πολύμοχθων θνητών…»

Ορφικός ύμνος

 

Δαιμονολογία ή Λόγοι περί δαιμόνων είναι η ενασχόληση με την έννοια του δαίμονος ανά τους αιώνες.

Ο δαίμων υπήρξε περισσότερο μια αφηρημένη έννοια και λιγότερο ενσαρκωμένη μορφή. Η ετυμολογία είναι από το ρήμα δαίω, δαίνυμι , και σημαίνει αυτόν που διανέμει , διαμοιράζει τις ανθρώπινες τύχες.

Έτσι ο δαίμων συνδέεται με την μοίρα, το πεπρωμένο, την τύχη.

Η έννοια του δαίμονος αλλάζει με τις εποχές και οι δραστηριότητές του ποικίλλουν. Σε αρχαιότερες εποχές οι δαίμονες είναι οι υπηρέτες των θεών και οι διαβιβαστές των θελημάτων τους , κάτι σαν τους χριστιανούς αγγέλους. Μέσα στους επόμενους αιώνες  η έννοια του δαίμονος ταυτίζεται με την έννοια του καλού και κακού . Κατά την χριστιανική επικράτηση μεταλλάσσονται σε πνεύμα του κακού, ο Εωσφόρος , ο πεπτωκός άγγελος , κοινώς Διάβολος. Ο χριστιανικός δαίμονας μας βασανίζει ακόμα….

Η ανθρώπινη νοημοσύνη προσπάθησε να απομονώσει τον Θεό από το κακό. Ο Θεός είναι αναίτιος. Κατά τον Πρόκλο δεν πρέπει να ανάγουμε το κακό στο θείο. Το κακό εμφυτεύεται στις ψυχές μας από μια παράπλευρη υπόσταση ή είτε με κάποια ασυμμετρία είτε με ανάμειξη είτε με οποιανδήποτε άλλο τρόπο. Αυτό το κακό που εμφυτεύεται στις ψυχές μας με όποιον απροσδιόριστο τρόπο , ενσαρκώνεται με τους δαίμονες , οι οποίοι όμως προτού μεταβληθούν οριστικώς σε πνεύματα της κολάσεως και της ερήμου , κυνηγημένα από την ολοένα αυξανόμενη ανθρώπινη ενοχή, υπήρξαν πνεύματα της βλαστήσεως , υπηρετικά των θεών και φρουροί των ανθρώπων.

 

« Η Διοτίμα δίδαξε στον Σωκράτη την φιλοσοφία του έρωτος.

Τι είναι λοιπόν ο έρως, θνητός;

-Όχι, καθόλου.

-Τότε τι είναι;

-Όπως ακριβώς και τα προηγούμενα , κάτι μεταξύ θνητού και αθανάτου.

-Τι είναι λοιπόν ,Διοτίμα;

Δαίμων μέγας ,ω Σώκρατες και γαρ παν το δαιμόνιον μεταξύ εστί θεού τε και θνητού…»

 

Οι Λόγοι περί δαιμόνων στο βιβλίο αυτό είναι δέκα.

Η πρωτότυπη αρχαιογνωστική αυτή μελέτη αναφέρεται στην ύπαρξη του δαίμονος , από τους κρητομυκηναϊκούς μέχρι τους ύστερους νεοπλατωνικούς χρόνους .Εξετάζονται τα είδη των δαιμόνων , όπως ο δαίμων της Τύχης, οι δαίμονες του αέρος, οι  θαλάσσιοι δαίμονες, η ιέρεια των ανέμων ,  οι δαίμονες της φωτιάς, ο Αγαθοδαίμων , ο Σωσίπολις, ο Τελεσφόρος, ο Ευρύνομος- ο δαίμων του Άδη, ο Ταράξιππος –ο δαίμων των αλόγων, οι Κήρες, οι Τριπάτορες, η Έμπουσα, η Λάμια, η Γοργώ , η Μορμώ κ.α. Διερευνάται η έννοια του δαίμονος κατά τον Ησίοδο , τους Προσωκρατικούς , τον Πλούταρχο, τον Πλάτωνα, τον Ποσειδώνιο, τους νεοπλατωνικούς (Πλωτίνο, Πορφύριο, Ιάμβλιχο , Πρόκλο). Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο δαιμόνιο του Σωκράτους.

Ένα  εξαιρετικό ιστορικό  αριστούργημα .

Η Ελένη Λαδιά γεννήθηκε το 1945 στην Αθήνα. Σπούδασε αρχαιολογία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άλλα έργα της είναι :«Χάλκινος ύπνος», «Η θητεία», «Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι», «Ταραντούλα» κ.α.

 

                                     Γράφει:  Ο Κώστας Τραχανάς

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s