Φεγγάρι στο νερό Τ.Τίγκα

“Φεγγάρι στο νερό”T.Τίγκα Εκδόσεις Ψυχογιός 2012 σελ.520

MyFairLady ( από το θεατρικό έργο του Μ.Σω) ,κατά την προσωπική μου άποψη, είστε ο θηλυκός Πυγμαλίων της Ελλάδος ( φιλόλογοι καθηγητές σε εξετάσεις του ΑΣΕΠ , δεν γνώριζαν σε ποσοστό 99% ,τι σημαίνει η λέξη  Πυγμαλίων !!!).

Πιστεύω ότι το βιβλίο σας αυτό, είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία, που κυκλοφόρησε , τα τελευταία 50 χρόνια.

Είναι ένα Αριστούργημα.

Το βιβλίο σας είναι ένα Ποίημα 520 σελίδων.

Το βιβλίο σας «Φεγγάρι στο νερό» είναι επίσης μια εγκυκλοπαίδεια σαν την Εγκυκλοπαίδεια του Ν.Ντιντερό και Ντ΄Αλαμπέρ, είναι σαν  τα « Δοκίμια» του Μισέλ ντε Μονταίνι, είναι σαν την μεγάλη εγκυκλοπαίδεια του Δρανδάκη ή του Ελευθερουδάκη ή την Βικιπαίδεια …. Τα έχει όλα .Και Φιλοσοφία και Ιστορία και Ψυχολογία και Θρησκεία και Ζωγραφική και Μουσική και Ποίηση και ήθη και έθιμα και…..

Πίσω από το βιβλίο σας διέκρινα τα βιβλία των : N.Θέμελη, Α.Παπαδάκη, Γ.Ασημακόπουλου, Γ.Καλπούζου,Τ.Αβέρωφ,Ι.Καπάνταη,Επίκουρου,Πλάτωνα,  Ι.Μποτετσάγια,Νόλα,Βαλτινού,Κ.Καβάφη,Τ.Πατρίκιου,Κ.Δημουλά,Τ.Κοβαλένκο,Σ.Σκαλίδη,

Τσαλίκογλου,Μ.Λυμπεράκη,Ε.Ζαχαριάδου,Κ.Χατζηγιαννίδη,Κ.Χατζηαντωνίου,

Α.Προυσσιώτη,Ι.Ζουγρού, Γ.Μπακόλα,Α.Πανσέληνου,Γ.Μακριδάκη,Σ.Δημητρίου,Δ.Μίγγα,Δ.Δημητριάδη,Ρ.Γαλανάκη,

Ε.Φακίνου,Α.Φακίνο,Ζ.Ζατέλη,Μ.Βαμβουνάκη,Ν.Καζατζάκη,Μ.Λουντέμη,Χ.Μαυρομάτη,

Π.Λάμπρη,Μ.Γκούβα,Γιάλομ,Μπουκάϊ,  Ι.Άντρις,Π.Λέβι,Μαχφούζ,Μαρκές,Ζ.Λακαριέρ,Α.Μπρινκ,Μ.Αστούριας,Μαντσίνι, Κεμάλ, Παμούκ, Τουρνιέ, Άνσγουορθ,Λέσσινγκ,Γκόντιμερ,Μαρκές,Μπαρόχα,Ε.Σάμπατο, Μέλβιλ,Ίψεν, Φρόυντ,Σαίξπηρ,Στάινμπεκ,Μαρξ,Τσέχωφ,Τοστόϊ,Ντοστογιέφσκι,Κανταρέ, Ν.Λόρενς,Κούντερα,Λαμπεντούζα,Γιουρσενάρ,Σαραμάγκου, Καβαμπάτα, Όε,Αϊτμάτωφ,Μ.Σελίμοβιτς, Κ.Μαγκρίς, Σ.Μπάρυ, Τ.Ντινιόν, Χάξλευ, Λ.Ντάρρελ,Ρούλφο και  Τ.Ρυς.

Στο εργαστήρι της μυθοπλασίας της Τούλα Τίγκα, ένα φυσερό ανάβει τα κάρβουνα….

Ενεργεί με τη δική της φαντασία για να αναπτύξει την ψυχική αποτύπωση του ιστορικού πλαισίου, στις τύχες των ανθρώπων , στις ιδέες και στις πεποιθήσεις τους. Με τη φαντασία της η συγγραφέας δημιούργησε μια μυθοπλαστική προσέγγιση , με φόντο την ιστορική πραγματικότητα , η οποία όμως να πατάει γερά στα γεγονότα.

Καλή αφήγηση, ονειρική ατμόσφαιρα, αλλά και προσωπική συναισθηματική εμπλοκή, αφού από τα Τρίκαλα είναι οι ρίζες της Τούλα Τίγκα, που ουσιαστικά καταθέτει ένα «φόρο τιμής» στην ξεχασμένη κληρονομιά και σε ένα άγνωστο κομμάτι της ιστορίας των Τρικάλων.

Λένε ότι οι πόλεις , έχουν τις δικές τους μυρωδιές. Μπορεί να είναι από τα λουλούδια και τα δέντρα τους, τα ποτάμια που τις διασχίζουν , από τα μπαχαρικά που πουλάνε στις λαϊκές, από τα σπίτια ,  τις εκκλησίες ,τους σταθμούς ,  τα τρένα  και  τα γευσιπωλεία τους. Η πόλη της Τούλα Τίγκα είναι γεμάτη μυρωδιές και χρώματα , αποκόμματα εικόνων και γεύσεις, αξιοθέατα και μνημεία , γεγονότα και καταστάσεις, επιθυμίες και μύθους,  παρόν και μέλλον.

…. Η πόλη της Τούλα Τίγκα δεν θέλει συστάσεις .Αρκεί να ελευθερώσεις τα μάτια, να περιπλανηθείς μαζί της, θα σε τρυπώσει στα σοκάκια , στους λαβύρινθους της μεγάλης αγοράς, θα σε οδηγήσει στις πλατείες, θα……

Αν με ρωτούσαν ποιος είναι πραγματικά μεγάλος συγγραφέας, θα απαντούσα: εκείνος που σε καθοδηγεί χαμηλόφωνα στις όψεις του βίου αλλά σε αφήνει να τις σχολιάσεις μόνος σου, ενώ ο ίδιος στέκεται στη σκιά, έτοιμος να  προστρέξει σε βοήθειά σου αν χρειαστεί. Τέτοια συγγραφέας είναι η Τούλα Τίγκα.

Τα πολλά πρόσωπα αυτού του βιβλίου ( η Φιλίτσα , ο Πασχάλης, ο Νικηφόρος, η Λένω, ο Αντρέας, η Διαμάντω, ο Κωνσταντής, η Ζαμπέτα , ο Λίνο , ο Αργύρης , Αγγέλα, η Ζώγια, ο Μιχέλ, η Παρασκευή, ο Προκόπης ,οι δίδυμες Αρετή και Ρασμία, η Φιλιώ, ο Ευάγγελος, η Αριστίνα, η Μαρουσώ, κ.α.)αποτελούν την πρώτη ύλη για τους ήρωες και τις ηρωίδες του έργου της Τούλα Τίγκα, με μόνιμο σκηνικό τα αγαπημένα Τρίκαλα με τον κάμπο και τον Ληθαίο.

Και η διαδρομή της πορείας αυτών των προσώπων διανύει τον ίδιο χρόνο και τόπο ,όπου κινούνται  τα πραγματικά ιστορικά και πολιτικά πρόσωπα και  συμμετέχουν στα ίδια πολιτικά-κοινωνικά γεγονότα που συμβαίνουν στην Ελλάδα από τις αρχές του περασμένου αιώνα μέχρι την αυγή της δεκαετίας του ΄80.

Στο μυθιστόρημα «Φεγγάρι στο νερό»  πρωταγωνιστεί ο έρωτας. Η συγγραφέας μας δείχνει πως ερωτεύονται οι άνθρωποι και πως μπορούν να κάνουν τα πιο ωραία λάθη στη ζωή τους…

Ο έρωτας δεν είναι μόνο η συνάντηση , η συνεύρεση και η συνύπαρξη των σωμάτων, δεν είναι οι δυνατές εξάρσεις τους, οι κορυφώσεις και οι εκρήξεις τους .Είναι πάρα πολλά μαζί. Κύρια, είναι η συνισταμένη του ονείρου και της συγκίνησης , της ευγένειας και του πόθου, αλλά και μιας γλυκύτατης ενίοτε μελαγχολίας, αδιευκρίνιστης εσωτερικής φλόγας, αγάπης , πολλής αγάπης.

Ο έρωτας είναι ένα βίωμα του απόλυτου.

Έρωτας. Είναι ίσως και ένα μέσο , ένας τρόπος για κάποια προσέγγιση στον Δημιουργό.

Όμως οι πραγματικοί , κεντρικοί  ήρωες της συγγραφέως, δεν είναι οι μυθιστορηματικοί ήρωες ,αλλά είναι ο Θεσσαλικός Κάμπος (όπως η στέπα είναι ο κεντρικός ήρωας στο ομώνυμο διήγημα του Τσέχωφ),  η Θεσσαλική μάνα-γη (ο γήινος παράδεισος, αφού δεν υπάρχει ουράνιος),ο ποταμός Ληθαίος (ο γιός της Λήθης) και η κεντρική γέφυρα , το αρχαίο βουνό ο Κόζιακας, φύλακας και ίσκιος του κάμπου και ο χιονισμένος Πίνδος (για τις  γυναίκες εκείνης της εποχής μόνο ένα άρθρο αρσενικό θα ταίριαζε σε εκείνον το μεγαλόπρεπο όγκο), που έκρυβε ιστορίες και ιστορίες, η πανέμορφη πόλη των Τρικάλων , που είναι κτισμένη πάνω στην αρχαία Τρίκκα ή Τρίκκη (η πόλητου Οικουμένιου, του Γ.Κονδύλη, του Γ.Τσιτσάνη ,του Δ.Μητροπάνου και του Σ. Σαράφη), τα χωριά τα φυτεμένα στον κάμπο, ο ανώνυμος κολίγος και η βασανισμένη τρικαλινή αγρότισσα, η περίκλειστος συνοικία Βαρούσι, η σαρτάρα (το μικρόσπιτο από πλιθιά) και το πέτρινο σπίτι με τον κήπο και την αυλή ,η στέρνα της αυλής του σπιτιού στα νερά της οποίας καθρεφτίζεται το ολόγιομο φεγγάρι , το αναπαλαιωμένο αρχοντικό στο Βαρούσι, το φτερωτό άλογο της μπάντας του τοίχου και οι Κένταυροι, το αληθινό άλογο του  Πασχάλη, ο Μπάλιος , το παλιό κάρο,  τα σταροχώραφα  του θεσσαλικού κάμπου, τα κουρασμένα χωράφια του κάμπου, ο μπαξές και το χτήμα στο Μεγάλο Φτελιά, το ξανθό στάρι και το καλαμπόκι,  ο δρόμος μαχαιριά στο χώμα του κάμπου , οι αυλακιές από το αλέτρι, η λυγερή λεύκα, η μουριά , η καρυδιά, το παλιό ρολόι στο Φρούριο με την καμπάνα του Γιουσούφ Σενάι, το κίτρινο κτίριο του Σιδηροδρομικού σταθμού, τα μαύρα βαγόνια του αργοκίνητου τρένου, που έκανε το δρομολόγιο Τρίκαλα-Βόλο, ο λόφος του Προφήτη Ηλία, ο μύλος του Τσαγκάδα και ο αλευρόμυλος του Βοϊλα, «τα στενά με τα σπίτια» ( τα μπορδέλα των Τρικάλων) ,  οι εκκλησίες της Αγίας Επίσκεψης , του Αϊ-Νικόλα και του Αγίου Κωνσταντίνου, το Κουρσούμ –τζαμί, οι φυλακές Τρικάλων, τα παλιά γράμματα και οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες, ο τρικαλινός αέρας που μυρίζει καπνό από τζάκι, από σόμπα , από γάστρα, το αεράκι στο λιβάδι, οι  λουκουμάδες του Μουζακιώτη και το «υποβρύχιο» στο Παλλάδιο, το ζωοπάζαρο, ο τρικαλινός παχύς , πράσινος κάμπος που άλλαζε χρώματα , στέγνωνε, πλημμύριζε, ανάπνεε και τραγουδούσε με τα σπαρτά του και τα δέντρα του , με τις μυρωδιές του και τα παλιά μυστικά του και το τρικαλινό χώμα  που άχνιζε, λες και ήταν η ανάσα των σπόρων, τοποτισμένο με αίμα και ιδρώτα και σπαρμένο με τα κόκκαλα των προγόνων  , που αξίζει σέβας  κι αγάπη , φροντίδα και εκτίμηση από εμάς , γιατί αυτό μας ταϊζει και μας τρέφει και είναι αυτό που έχουμε για να ακουμπάμε και να μας στηρίζει…….

Το βιβλίο αυτό της Τούλα Τίγκα είναι :

Ένας ύμνος στον θεσσαλικό κάμπο,

ένας ύμνος στη μάνα-γη,

ένας ύμνος στους ξεχασμένους, από θεούς και ανθρώπους ,αγρότες και αγρότισσες του θεσσαλικού κάμπου ,που ήταν άρχοντες στη γη τους ,  αλλά κολίγοι στους τσιφλικάδες,

ένας ύμνος στα Τρίκαλα, μιας πόλης που άλλαζε χρόνο με το χρόνο,

ένας ύμνος σε όλες τις γυναίκες ,

ένας ύμνος στις μάνες-κουράγιο,

ένας ύμνος στη γιαγιά, μάνα, γυναίκα , κόρη, αδελφή , εγγονή,

ένας ύμνος στον έρωτα. Ο Έρωτας. Τόσο  εύκολος, τόσο δύσκολος, τόσο απρογραμμάτιστος. Τα τσιμεντένια τείχη , που κλείνουν έξω τους άλλους.

ένας ύμνος στη ζωή και το θάνατο (το ίδιο είναι .Η ζωή και ο θάνατος δεν είναι μέρη της φύσης ;  Δεν μπορούμε να κρυφτούμε από το θάνατο. Είναι ένα μέρος της ζωής.)

ένας ύμνος στην ελευθερία,

ένας ύμνος στα ταξίδια (πραγματικά και φανταστικά)

ένας ύμνος στους ταξιδιώτες από τούτον ή άλλο κόσμο,

ένας ύμνος στο ποτάμι της πόλης τον Ληθαίο,

ένας ύμνος στα θεσσαλικά άλογα,

ένας ύμνος στη φύση,

ένας ύμνος στο νερό μιας στέρνας, και ένας ύμνος στο φεγγάρι ,που ξαπλώνει στο νερό της στέρνας του αγροτόσπιτου  και μοιάζει σαν …..ένα έμβρυο στο αμνιακό υγρό……

ένας ύμνος σε αυτούς που αγαπήσαμε πάντα , αιώνια και πέρα από το χρόνο,

ένας ύμνος σε αυτά που έχουμε ζήσει , αυτά που είχαμε χαρεί και αυτά που έχουμε χάσει,

ένας ύμνος σ τους έρωτες που έχουμε στερηθεί,

ένας ύμνος στο γέλιο ,

ένας ύμνος στο ρεμπέτικο τραγούδι,

ένας ύμνος στη μνήμη,

ένας ύμνος  στη ζωή,

ένας ύμνος  σε εκείνη την αγάπη ,όπως ακριβώς αγαπούσαν οι έφηβες μαθήτριες του θηλέων Τρικάλων,

ένας ύμνος στη γενναιότητα της παιδικής και εφηβικής ηλικίας που ξεπερνά το φόβο, τη φτώχεια, την πείνα, το αίμα και την προδοσία….

ένας ύμνος στον χρόνο και την αιωνιότητα,

ένας ύμνος στο χθες και το πάντοτε,

ένας ύμνος σε παλιούς καιρούς και δρόμους ξεχασμένους,

ένας ύμνος σε αυτούς που δε διστάζουν ή αντέχουν να επιστρέφουν στο παρελθόν και στα λάθη τους με κατανόηση και χωρίς τύψεις

ένας ύμνος σε ό,τι αγαπήσαμε και δεν κακοφόρμισε και δεν χάθηκε και έγινε φάρμακο να μας γιατρεύει και νερό να μας ξεδιψάει ….

Το βιβλίο «Φεγγάρι στο νερό»  μιλάει για τους ανθρώπους

που περιμένουν με έκσταση να συναντήσουν το παρελθόν τους,

που βγάζουν δύσκολα τα κρυμμένα μέσα τους,

που κουβεντιάζουν με το παλιό ρολόϊ και παρηγορούνται διότι είναι ο νυχτερινός σύντροφος της μοναξιάς τους,

που κρατάνε τα όμορφα που ζήσανε και συγχωρούνε…..

που δεν επιτρέπουν στον ή στην αγαπημένο –η τους να δει ολόγυμνη την ψυχή τους,

που ξέρουνε ότι η σωτηρία του ανθρώπου κρίνεται στα μικρά και συνηθισμένα πράγματα,

που δεν αντέχουν άλλο να περιμένουν τον ή την αγαπημένη-ο  τους και βγαίνουν στο δρόμο να ζητήσουν βοήθεια σαν αλλοπαρμένοι,

που η μικρή κλειστή κοινωνία της επαρχίας τους πληγώνει, τους θάβει ζωντανούς, τους κουτσομπολεύει και τους κρεμάει κουδούνια,

που ξέρουν ότι οι περιορισμοί είναι ελάχιστοι πια, οι δρόμοι έχουν κλείσει , τα μονοπάτια έχουν χαθεί και το ταξίδι αδιέξοδο…..

που μυρίζουν ταξίδι….

που πάνε ντουγρού για τον παράδεισο….

που ούτε τον εαυτό τους τον ίδιο δεν ξέρουν,

που η μνήμη τους έχει όσφρηση ή μήπως η όσφρηση έχει μνήμη;

που άλλοι έχουν σπλαχνική μνήμη και άλλοι άπονη και κακούργα,

που έχουν μνήμη που ξεσκεπάζει μικροπράγματα , αλλά σέρνουν πίσω τους ολόκληρο φορτίο….

που κάνουν έρωτα , για τελευταία φορά, κατάχαμα, στο χαλί, σαν ξετρελαμένοι,

που τα παιδιά τους αποκτάνε ένα σημάδι στο στήθος όχι από βατόμουρο, ούτε κληρονομικό , σημάδι αφανές εσωτερικό….

που παλεύουν μέσα σε μια γήϊνη κόλαση,

που σταματούν τις ορειβασίες στον Κόζιακα ή στην Πίνδο και αρχίζουν συνέχεια να κατεβαίνουν στον κάμπο ή στη ζωή , μια κατηφόρα βολική , εύκολη , φυσιολογική….

που ηρεμούν όταν θυμούνται τους παππούδες τους και τις γιαγιάδες τους και τον κάμπο τους, που βγάζει καρπούς μέχρι και γενναίους πολεμιστές ….

που τους μπουκώνει η αντρειοσύνη των προγόνων τους…

που  αδέσποτες εικόνες τρέχουν στο μυαλό τους,

που  παίρνουν λάθος αποφάσεις , λάθος επιλογές, λάθος αγάπες  και για ότι άλλο πήγε στραβά στη ζωή τους κατηγοράνε ότι φταίνε πάντα η μάνα τους και ο πατέρας τους ,χωρίς να ξέρουν ότι αυτό γίνεται επειδή είναι οι πιο κοντινοί τους ,για να φορτώνονται ό,τι τους χαλάει και  δεν ξέρουν ότι ο καθένας κάνει την τύχη του , και ότι η ζωή είναι δική τους υπόθεση , όχι των άλλων…..

που μια λύπη αδέσποτη τους ακολουθεί , τρέχοντας παράλληλα με τις σκέψεις τους και τις εικόνες τους,

που είναι αλαφροίσκιωτοι και δαιμονισμένοι,

που χτυπούν μέσα στο κεφάλι τους τα κόκαλα των πεθαμένων αναμεταξύ τους…

που βολοδέρνουν στα στενοσόκακα της δικής τους ζωής….

που ζούσαν το θαύμα του έρωτα μέσα από τη γοητεία που κρύβει πάντα η απαγόρευση, ο κίνδυνος της αποκάλυψης και η αίσθηση πως κάθε στιγμή έρχεται μόνο μια φορά και χάνεται , κι αν δεν την χαρείς , χάνεις μια ακόμα ευκαιρία,

που ακούνε χλιμιντρίσματα και οπλές αλόγων , οιμωγές σκλαβωμένων , κατάρες , ροή συριστική του αίματος,

που έχουν μνήμες ματωμένες , βασανισμένες, κρυμμένες βαθιά στους αιώνες,

που θέλουν να πετάξουν στον ουρανό με ένα φτερωτό άλογο και δεν μπορούν,

που σπέρνουνε πόνο, θλίψη, και τρέλα,

που ξεκινάνε με λάθος τρόπο , για λάθος τόπο , σε λάθος δρομολόγιο….

που αγαπούσαν σαν να ανέβαιναν στο σταυρό να πεθάνουν,

που κινδυνεύουν από τους εαυτούς τους…

που ξέρουν ότι όσο πιο μαύρα είναι  τα κόκκαλα των πεθαμένων, τόσο πιο βαριά τα κρίματα …

που όσο και να ταξιδεύουν ερωτεύονται,

που πετάνε την αγαπημένη τους ,δεμένη μέσα στο τσουβάλι ,στον πάτο μιας λίμνης ή ενός ποταμού,

που παγιδεύονται στο μεγάλο όνειρο ,να κάνουν τον κόσμο καλύτερο,

που σακατεύουν τα φτερά τους στο φτεροκόπημα άλλοτε της χαράς και άλλοτε της απελπισίας,

που με διαψεύσεις , απουσίες και συμβιβασμούς έχουν περάσει τη ζωή τους παγιδευμένοι ,στο στημόνι και το υφάδι του δικούς τους αργαλειού….

που αντίκρισαν φεγγάρια αυγουστιάτικα , πορτοκαλιά σαν φλογισμένα , παγιδευμένα μέσα στο νερό μιας στέρνας ,να σκορπούν στην παραμικρή κίνηση , από ένα μικρό ασήμαντο κάτι που έπεφτε ξαφνικά μέσα στο φωτεινό κύκλο….

που  δεν μπορούν να βγουν από τις δικές τους παγίδες,

που ζητάνε βοήθεια και συμπαράσταση από την πόλη τους και την αρχαία γη της Θεσσαλίας…

που δεν λυγάνε από τον θάνατο,

που ξέρουν ότι  δεν μπορείς να χάσεις απόλυτα έναν άνθρωπο. Πάντα θα είναι μέρος της ζωής σου,

που ξέρουν ότι η παραφορά του έρωτα και το γέλιο μπορεί να τους κρατήσει μακριά από την ιδέα και την πίκρα του θανάτου …

που γνωρίζουν ότι ο έρωτας περιφρονεί το θάνατο, διότι του απαντά με μία πράξη ζωής…

που τους νεκρούς τους καίνε και τους θάβουνε για να διαχωρίσουμε την υλική τους υπόσταση από την αγάπη και τη μνήμη τους. Δεν τους θέλουνε στο σπίτι μετά θάνατον, θέλουνε να συγκρατούνε μια ζωντανή τους εικόνα , νοερή και αθάνατη,

που ξέρουν ότι ο έρωτας και η ζωτικότητα θεωρούνται ένα είδος εχθρού του θανάτου , αφού η ισχυρή ερωτική επιθυμία μας οδηγεί μακριά από τον θάνατο….

που γνωρίζουν ότι η ύπαρξή μας θα είναι πάντα συνδεδεμένη με τον θάνατο , ο έρωτας με την απώλεια , η ελευθερία με το φόβο , και το μεγάλωμα με τον αποχωρισμό,

που ξαναθυμούνται ,τον δικό μας ποιητή όταν μιλάει για τους  Έλληνες , που :

«Πρώτοι , θαρρώ , αυτοί,

                      στον κόσμο εδώ κάτω

                     έκαμναν οίστρο της ζωής

                     τον φόβο του θανάτου »

που ξέρουν ότι οι νεκροί έχουν μια δεύτερη ζωή στη μνήμη των αγαπημένων τους…

που μόνοι σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου , μέχρι να γονατίζουν από το βάρος….

που παλεύουν στη ζωή μόνοι τους ,με τον εαυτό τους και με τα φαντάσματα της ζωής τους,

που έχουν την γλύκα της ζάχαρης στα χέρια τους και την πίκρα του θανάτου στην ψυχή τους, δίπλα δίπλα!!!

που ξεφτάνε και διαλύονται σαν το λουλούδι «κλέφτης» ,που σκορπάει στον αέρα με ένα φύσημα,

που παντρεύονται την ομορφότερη , αλλά αυτή έχει το μυαλό της στον άλλο,

που όταν επιστρέφουν στο γενέθλιο τόπο τους, δεν τους αντέχει η πόλη τους , δεν τους θέλουν οι δρόμοι της και  οι πλατείες της, που τους ξέχασαν τα παλιά και τα καινούργια δεν τους αναγνωρίζουν,

που μπορεί κάποιος να αγγίξει τα όνειρά τους,

που δεν γιατρεύονται ποτέ από τον έρωτα,

που πόσο τους τυφλώνει ο έρωτας,

που υπάρχει πραγματικός απόλυτος έρωτας,

που μπορούνε να αγαπήσουνε πέραν του χρόνου . Για όλη την αιωνιότητα συν μία ημέρα,

που δεν έχουν ανάγκη ποτέ από τον οίκτο κανενός,

που βλέπουν μακριά όσο φτάνουν τα μάτια τους και κοντά τους όσο αντέχει η μνήμη τους,

που γνωρίζουν ότι τα βάσανά τους δεν πάνε στα βουνά ή στα δέντρα. Στο μέσα τους μαζεύονται , σαν μαύρο κατακάθι. Μαύρο και φαρμακερό…..

που ξέρουν ότι οι ίδιοι είναι που τους χαλάνε ή τους φτιάχνουν τους καιρούς,

που ξέρουν ότι πριν το θάνατο υπάρχει η ζωή και οι χαρές της,

που ξέρουν σε τι ματωμένο και άδικο κόσμο ζούνε,

που ξέρουν ότι ο άνθρωπος και ο πόνος μαζί πορεύονται…

που ξέρουν ότι η ζωή στον απάνω κόσμο , με τα χρώματα , τον ήλιο και τον έρωτα , περνάει τόσο γρήγορα ενώ η άλλη, στα σκοτάδια, είναι αιώνια…

που κλαίνε πνιχτά για να μην τρομάξει η ψυχή  των νεκρών τους και γυρίσει πίσω,

που ξέρουν τι μπορούνε ή να δείξουν οι φωτογραφίες,

που ακούνε φωνές νεκρών και βλέπουν πρόσωπα και χαμόγελα απόντων,

που ξέρουν ότι είναι κουραστικός ο δρόμος για τον Κάτω Κόσμο,

που ξέρουν ότι τίποτα μεγάλο δεν πεθαίνει , διότι τα μεγάλα όνειρα και η αληθινή αγάπη δεν πεθαίνουν,

που μιλάνε για όλους αυτούς που αγωνίστηκαν να μην πιάσει η καρδιά τους δέρμα. Να παραμείνει η καρδιά τους ευαίσθητη κι ευάλωτη….

που ξέρουν ότι ο Χριστός δεν σταμάτησε στο Έμπολι ,αλλά  στα Τρίκαλα Θεσσαλίας….

 

Το βιβλίο της Τούλα Τίγκα είναι ένα βιβλίο περιπλάνησης και διαλόγου με το χρόνο, την ιστορία και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η ιστορία του βιβλίου αποπνέει αμεσότητα, τρυφερότητα και μελαγχολία, λες και την διηγείται κάποιος παραμυθάς (story teller) μπροστά στη φωτιά, που καίει στο τζάκι του σπιτιού μας.

Η μνήμη, ανακαλεί θύμησες που παραπέμπουν με τη σειρά τους σε άλλες…

Η λησμονημένη και ταπεινωμένη ύλη που μας περιβάλλει φέρνει τη μνήμη , τον αναστοχασμό, τη συνείδηση. Με τη συνείδηση έρχεται και η περηφάνια της επάρκειας: να ξέρεις ποιος είσαι, ποιες φωνές αντηχείς , φωνές κεκοιμημένων, ηρώων, αισθητών, ταπεινών βροτών , να ξέρεις πόσος είσαι , περατός και συνεχόμενος….

Μνήμες καλά φυλαγμένες, μνήμες ακριβές, μνήμες φορτωμένες από τη χαρμολύπη των ημερών που τις γέννησαν και έρχονται στο παρόν. Μνήμες του γενέθλιου χώρου και χρόνου. Μνήμες από τη φθορά του σώματος και της ψυχής κι από την άγρια μοναξιά του κόσμου. Μνήμες από την οδύνη που προκαλεί η απονέκρωση της απτής πραγματικότητας. Μια καταβύθιση στα σκοτεινά και δυσερμήνευτα του Θανάτου. Μνήμες από την άλλη υπόσταση των νεκρών, όταν πλέον γίνονται αέρας, φύσημα, ίσκιος. Από την άλλη ζωή τους,  αυτή που ζουν εντός μας. Μνήμες από τη δυνατότητά μας να ξενοδοχούμε τους πεθαμένους μας μέσω της μνήμης. Μνήμες και προσωπικές ενοχές.

Ο αναγνώστης θα αναγνωρίσει τις δικές του αγαπημένες  μνήμες , οι οποίες έμειναν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου και συνιστούν μέρος της ύπαρξής του.

Από μνήμης  λοιπόν , αφού, δεν μπορούμε να γδυθούμε το δέρμα της μνήμης μας….

Η συγγραφέας ,σαν την Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων ακολουθεί  όχι το..κουνέλι  αλλά την ουρίτσα μιας ανάμνησης, ένα κομματάκι χαμένου εαυτού , μια μυρωδιά, ένα χρώμα, ένα ήχο ……. Επειδή η ζωή μας αποκαλύπτεται στα σημεία. Στη λεπτομέρειά της συγκεντρώνει όλη της τη σοφία η ζωή!!

Εξάλλου, ζωή δεν είναι μόνο τα όσα ζήσαμε , αλλά και τα όσα φοβηθήκαμε, ονειρευτήκαμε, επινοήσαμε….

Μας γκιζεράει ,η Τούλα Τίγκα ,σε μια εποχή που δεν θα ζήσουμε πια, ένα κόσμο αυθεντικό , χωρίς φτιασίδια, που μας κοιτάζει με αφοπλιστική ειλικρίνεια .  Στηριγμένη στις διηγήσεις των παλαιοτέρων , μάζεψε στις χούφτες της τις αναμνήσεις τους , που σιγά-σιγά ξεφτίζουν ή τις παίρνουν μαζί τους φεύγοντας. Μαζεύει όλες τις στιγμές της ζωής της σε ένα μόνο ρεύμα σημερινών αισθήσεων. Επιλέγει τις καλύτερες στιγμές της μνήμης της και τις συγκεντρώνει σε μπουκέτα ευτυχίας. Φτιάχνει γιοφύρια με το χθες: Mοιράζεται τον ψίθυρο και τη μοναξιά του ερειπωμένου πατρογονικού,  τις παρέες των νέων, που μαζεύονταν και έφτιαχναν τον πρώτο γεωργικό συνεταιρισμό της Ελλάδας, στον οποίο επενδύονταν ελπίδες και όνειρα , το άρωμα μιας εποχής η οποία, μολονότι χάθηκε για πάντα, σφραγίζει τη συλλογική μας μνήμη και λειτουργεί σαν άγκυρα που μας δένει με τα περασμένα..

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια χαμηλόφωνη , αλλά απέραντα οδυνηρή υπαρξιακή ελεγεία , που είναι γραμμένη σε μια κοφτή, σχεδόν χειρουργική γλώσσα

Το βιβλίο «Φεγγάρι στο νερό» είναι ένα  γοητευτικό βιβλίο, που οι σελίδες του σε τυλίγουν σαν μαγνάδι , ιστορίες ζωής σαγηνευτικές, όπου οι πληγές δεν γιατρεύονται ποτέ , μήτε μερεύουν οι καημοί ούτε τα πάθη τιθασεύονται. Ιστορίες για την Θεσσαλική γη , που τα χώματά της είναι βαριά και πυρωμένα και καθαγιασμένα, καθόσον ποτίστηκαν από ικεσίες και θρήνους , δάκρυα και τάματα , ευγνωμοσύνη ή πόνο , ανακούφιση και μυστικά , εξομολογήσεις και προσπάθειες εξευμενισμού , ό,τι τελοσπάντων κουβαλά κι αποκαλύπτει η ψυχή της κάθε αγρότισσας και κάθε αγρότη……

Μεγάλη η απόλαυση από το διάβασμα του βιβλίου της Τούλα Τίγκα. Για τον πυκνό και σοβαρό λόγο, τις εξαίσιες μυστηριακές εικόνες, τις αβρές περιγραφές ενός κόσμου, ο οποίος κλονίζεται μα προσδοκά, τα εύθραυστα και αξιαγάπητα πρόσωπα, τα φτερουγίσματα μιας μνήμης, που σαν σπάνια, χρωματιστό πουλί επισκέπτεται και τις δικές μας μέρες.

Η έμμονη ιδέα της Τούλα Τίγκα, είναι η σχέση που έχουμε ως λαός με το παρελθόν μας. Όχι στεγνά κι αφυδατωμένα, χωρίς χρονολογίες κι άχρηστες λεπτομέρειες, και ασφαλώς χωρίς παρελθοντολογία. Αλλά το παρελθόν ως προϋπόθεση για το μέλλον, επειδή η σκέψη γύρω από τον χρόνο, την ιστορία και το παρελθόν, είναι στην πραγματικότητα στοχασμός γύρω απ’ το νόημα της Ζωής.

Ένα απίστευτο παρελθόν ταυτισμένο με έναν τόπο, τα Τρίκαλα Θεσσαλίας, ξαναζωντανεύει στη μνήμη μας περασμένο με την πατίνα του χρόνου. Τόποι, αρχαίες πέτρες, πλατείες, εκκλησίες , ποτάμια,  σοκάκια, πρόσωπα, μέσα στην αιώνια σκόνη ….έναν τόπο σταθερό που ποζάρει μέσα στο χρόνο.

Ψάχνουμε το παρελθόν για να δούμε τον εαυτό μας , τις ρίζες μας. Η ιστορία υπάρχει μέσα μας. Είναι εκείνο το παρελθόν που μας διαμορφώνει σαν κοινωνίες αλλά και σαν ανθρώπους.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Είναι ένα κείμενο λυρικό και ρηξικέλευθο , που αναστοχάζεται πάνω στα όρια του έρωτα , της μνήμης, της ζωής  και του θανάτου.

Ένα μοναδικό κείμενο , ένα χρονικό , μικροϊστορία, μεγαλοϊστορία, διήγηση και δοκίμιο μαζί, σμιλεμένο στην πέτρα, σκαμμένο σε αγριόξυλο με το τεράστιο τσεκούρι της  συγγραφέως.…

Η ιστορία των πρωταγωνιστών είναι αληθινή. Είναι μια ιστορία όπου η ίδια η φύση μετουσιώνεται σε ζωή .

Έργο συγκινητικό και αληθινό. Έργο για τον παλιό καιρό , για τον καιρό μας και τον καιρό που έρχεται….

Το  «Φεγγάρι στο νερό»είναι ένα βιβλίο γιατην ομορφιά που υπάρχει, φτάνει κανείς να μπορεί να τη δει. Για την αγάπη που επιμένει, ακόμα και όταν εκείνη φεύγει. Για  το μεγαλείο που κρύβουν μέσα τους οι φτωχοί  και τίμιοι  άνθρωποι του κάμπου των Τρικάλων. Για την τοξίνη των λέξεων που μπορεί ως και να χαρίζει ζωή σε ό,τι αξίζει…

Μια συναρπαστική τοιχογραφία του καταστροφικού  20ου αιώνα με φόντο τα Τρίκαλα και τον Κάμπο της.

Ένα εξαιρετικό ποιητικό και ιστορικό αριστούργημα , που πρέπει να διαβαστεί από όλους.

Ένα βιβλίο ύμνος στη Γραφή και την Τέχνη. Ένα βιβλίο που δείχνει τη συγγραφική ωριμότητα της Τούλα Τίγκα.

Η Τέχνη  είναι η Τέχνη και όλα τ’ άλλα είναι όλα τ’ άλλα. Αυτό που έκανε η Τούλα Τίγκα είναι Τέχνη.

Τώρα είμαστε στο σήμερα και στο εδώ. Αλλά δεν είμαστε μόνοι. Ξέρουμε ότι κι εκείνα τα αλλοτινά είναι πάλι σήμερα εδώ. Μαζί μας. Η Τούλα Τίγκα μετέτρεψε με τρόπο μαγικό την Ιστορία των Τρικάλων σε κάτι πιο …αληθινό : σε μυθιστόρημα.

 

Κυρία Τίγκα ,αυτοί οι αιωνόβιοι τρικαλινοί παππούδες και οι γιαγιάδες που αφηγήθηκαν τις ιστορίες και τις έδωσαν ζωή δεν θα ξυπνήσουν πια…. Όμως από όσους άκουγαν τις ιστορίες τους, θα βρεθεί κάποιος να τις πει στους άλλους. Κι αυτός ο κάποιος με τη σειρά του θα πεθάνει , αλλά οι ιστορίες θα συνεχίσουν να υπάρχουν όσο υπάρχουν  σπίτια και άνθρωποι συγκεντρωμένοι γύρω από τη φωτιά…

Αυτή η ιστορία των Τρικάλων,   είναι πολύ όμορφη για να την γράψει κάποιος. Αν την γράψει ,όπως την γράψατε εσείς ,   τι θα έχουμε εμείς να διηγηθούμε στα παιδιά μας , στα εγγόνια μας και τα δισέγγονά μας ;

 

Κυρία Τίγκα με ό,τι έχουμε γράφουμε, και ερωτευόμαστε με ό,τι είμαστε….

Η Τούλα Τίγκα γεννήθηκε στα Τρίκαλα, στο τέλος του πολέμου. Έζησε για λίγο στο Βόλο και για 18 χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε αγγλική φιλολογία. Στη συνέχεια επέστρεψε στα Τρίκαλα όπου και κατοικεί. Έχει γράψει δέκα βιβλία , πέντε για εφήβους και πέντε για ενηλίκους.

Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

 

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s